Het eerste wat mij zaterdag opviel bij het betreden van het festivalterrein, was de ongedwongen sfeer die er heerste. Geen sprake van computergestuurde aanvangsuren, VIP-pasjes en andere opgefokte toestanden. Houden zo Michel.
Wanneer
om 16h20 Give Buzze van start gingen waren er ondanks het miezerige weer heel
wat fans aanwezig. Een 14-tal dagen terug was ik uit pure nostalgie Status Quo
gaan bekijken, en misschien was het daarom dat ik een aantal keren de intro van
'Down down' meende te herkennen, maar soit, Give Buzze klaarde de klus met brio.
Vertaald betekent dit: een energieke set, zoals wij van hen gewoon zijn en,
jawel voor het podium waren de eerste headbangers waar te nemen.
Helaas kon The Southern Comfort
Bluesband geen vervolg breien aan deze uitstekende start. Met een overheersende
Hammond werd een oervervelende set afgewerkt. De toetsenist ging volledig door
de bocht, helaas was hij de enige. De enige hoogtepunten vielen te noteren
wanneer de man op de achtergrond zijn ding kon doen.
Na enige tijd podium herschikken
waren we toe aan The Night Time Heroes. Afkomstig uit de regio Aalst brengt deze
band een gedegen Chicago- en Texasblues mixture, wat voor een deel van het
publiek aanleiding vormde om enige danspasjes te wagen. Het publiek bekoren
bleef echter uit, en ook de uitstapjes van Karel Meganck onder de toeschouwers
leverden geen resultaat op.
Nadat Yvan Jacobs eerder een
gesprek met hem had, kon Juljan Sas dan ook niet anders dan de zaterdag op een
professionele en oerdegelijke manier afsluiten. Het publiek kwam eindelijk
massaal naar het podium toe, wat Sas stimuleerde om werkelijk alles te geven.
Deze Nederlandse gitarist doet
sommigen ongetwijfeld terug denken aan Rory Gallagher. Zijn eigen nummers zijn
echter ook meer dan de moeite waard.
De
kater van vorige avond was bijlange nog niet verteerd toen we om 13h30 een
onvervalste portie 'Real Rockin' American Music' over ons hoofd gesmeten kregen.
De verantwoordelijken voor deze krachtige aanpak noemen zich The Paralyzers en
zij tappen uit een heel ander vaatje dan hun naam doet vermoeden! Wat zij laten
horen is een echte verademing en nodigt constant uit om lijf en leden in
beweging te brengen. Blazers, T -Birds, Paladins, Brian Setzer en vele andere in
1 groep verpakt, je moet het maar doen.
Wat met een aspirientje niet lukte
kregen deze 4 heren wel voor elkaar. Onze kater was in een wip verdwenen. Zo
blijven doorgaan jongens en de erkenning gaat vanzelfsprekend volgen.
The
next on stage was Don Croissant.
Na de
eerste nummers leek dit ook even de goede richting op te gaan, wij vergisten ons
echter deerlijk. De heer Croissant krijgt het voor elkaar om van zijn optreden
één langgerekt slidenummer te maken.
Zijn
outfit (een zebrapak met op de achtergrond een grote doek met eveneens
zebrastrepen) was zowat het enige dat nog opviel. Het ontlokte iemand de
opmerking "Wat een geluk dat zebra's een beschermde diersoort zijn".
Commentaar overbodig. Deze artiest moet beslist meer in zijn mars hebben.
Spijtig, een gemiste kans om Limburg te veroveren.
Gelukkig
kwam Last Call de meubelen nog enigszins redden. Op de ondertussen genoegzaam
bekende professionele, haast routineuze wijze draaide de band er zijn gevarieerd
repertoire door, onder de bezielende leiding van Henk Van der Sypt.
Tot slot een woord van dank voor
alle medewerkers aan deze 5de editie, voor de speciale, haast familiale sfeer
waaronder dit gebeuren plaatsvond .
Yvan
Jacobs met medewerking van
Paul
Mouling