THE PARALYZERS - CD 2002

In mijn streven, als radiopresentator van Rock Around Meerssen op radio RTME (ook via internet te ontvangen), om de Limburgse rock 'n' roll eindelijk eens op de wereldkaart te zetten, ben ik terechtgekomen bij een groep uit Belgisch Limburg, Genk. Ik ben helemaal muzikaal geparalyzed door The Paralyzers, hetgeen mij heeft verleid tot het schrijven van deze recensie. De groep, bestaande uit Olaf Marx (vocals, percussie), Chris Lowet (gitaar), Rudi Ponthier (basgitaar) en Thierry Huygen (drums) is een band waarvan je je werkelijk afvraagt waarom we hier in Nederland van hen nauwelijks iets hebben gehoord.

Tijd om daar eens gauw verandering in te brengen!

Ze zijn niet in een hokje te duwen, zoals vele andere typische rockabilly- , instro- of surfbands. Een band die bewijst dat goede rootsmuziek niet noodzakelijkerwijs uit de U.S.A. hoeft te komen. Ze spelen wat je noemt 'eerlijke' rock 'n' roll, recht uit het hart, zonder enige commerciële pretentie.  Opvallend is dat ze juist de merendeels minder bekende covers opnemen. Nee nee, het is zeker niet één van de vele 'platte' coverbands!. In dat opzicht vind ik hun eigen kwalificatie 'fun 'n roll-band' wat ongelukkig, dit wordt al gauw gedegradeerd tot synoniem voor een partyband van bij elkaar geraapte gelegenheidsmuzikanten. Deze band, the Paralyzers, is echter een band van hoogstaande kwaliteit! Het lovenswaardige motto van de band is: je kunt beter een goede cover met eigen inbreng opnemen, dan een zogenaamd eigen nummer van gestolen gitaarlicks en ontvreemde zanglijnen... het overtuigende bewijs hiervan leveren ze op de CD met 15 tracks. Nou ja, 15, er staan er maar 14 vermeld op de layout. ..één hidden track dus. ..nou wordt het spannend!

De CD is in ieder geval niets voor crooner-idolaten, want de ruwheid springt er (in positieve zin) vanaf ! Explosieve, recht voor de raap rock 'n' roll ! De eerste track, Two Time Boogie, bezit een hoog Paladins-gehalte, tja hoe kan het ook anders, als je weet dat cultband The Paladins de idolen zijn van The Paralyzers. Ook al noem ik ze complimenterend de Belgische Paladins, toch zijn ze geen gekloonde versie van de Amerikaanse band en hebben ze toch een eigen geluid, zoals de overige tracks bewijzen. Overigens is Two Time Boogie (orig. 1996) van de Amerikaanse bluesgitarist Studebaker John , die in zijn jeugd ooit dweepte met Ventures en rockabilly, maar het kon wel geschreven zijn door The Paladins, zo klinkt het !

Move On Down The line (orig. 1955) is een eigen interpretatie van het bekende nummer van Buddy Holly, en is wat trager dan het origineel, maar daarmee zeker niet minder fraai! De aandacht bij vooral deze song wordt echter getrokken door de stemgelijkenis van Olaf met Hank 'Jungle Rock' Mizell. Ik heb echt gekeken op de CD of er ergens een opmerking stond dat Hank Mizell als gast aanwezig was, maar nee, het is echt Olaf zelf ! Let's Talk About Us (orig. 1959) van good ol' Billy Lee Riley (origineel van Otis Blackwell) is een frisse vertolking van dit schitterende nummer, waarvan ik de opname (met mijn eigen cassetterecordertje) van het beroemde radioprogramma De Rock 'n' Roll Methode in de 80's ooit de mist in zag gaan, doordat presentator Felix Meurders lollig meende te zijn en er een jingle van een jochie doorheen gooide: "dit is de ver-schrik-ke-lij-ke rock 'n' roll Methode. Voor één keer had hij gelijk!

Eddy Cochran's Something Else (1959) heeft een heerlijk ruwe sound en wordt met overtuiging gebracht.  Time to rock is een heerlijke ballad met schitterend melodieus gitaarwerk.  Vreemde titel dus voor een ballad !  Het nummer is origineel van the Cigar Store Indians uit Amerika. 

Met Dixie Fried (Carl Perkins, 1956) gaan we op de up-tempo toer en het klinkt wat frisser dan het origineel. Dark Night (orig. 1985), een typische Dave Alvin song, zoals hij die ook componeerde in zijn Blasters-tijd met een poppy bluesrock-inslag (huh?) en een vette knipoog qua gitaarwerk aan het einde van de song naar Bo Diddley. Couchemar is een fraaie bluesrock-cover (orig. 1992) van de Texaanse gitarist C.C. Adcock.

Let Me Love Y ou Too (orig: 1990) van de Amerikaanse rock 'n' roll/ rockabilly band Tommy Conwell & The Young Rumblers ("never heard before", geen wonder, hebben maar twee albums uitgebracht, in 1988/ 1990) is een wat eigentijdsere sound, maar toch behoorlijk !

Nervous Breakdown (orig. 1958) klinkt ook alsof Olaf er zelf bijna aan toe is. Qua ruwheid verbleekt het origineel van Eddie Cochran volledig! Mooi gedaan jongens. De muziek past één op één bij de tekst, zoals het hoort ! De keldersound van de heerlijke kelderrock (als je ooit eens in een keldercafé onder de grond een optreden hebt gevolgd snap je deze opmerking) van Johnny Kidd & The Pirates komt weer helemaal naar boven in Please Don't Touch (orig. 1959). I Dig That Gal (The Most) is een klassiek rockabillynummer, zoals de Teds het graag horen. Lekker authentiek, zonder enige ondertoon van een modern snufje. Origineel is van Amerikaan Ronnie Pearson (1958).  Short On Love is een heerlijke rocker-cover van het origineel van de Britse Kingsize Taylor & the Dominoes uit 1960.

De verborgen dingen zijn vaak het mooist, zo ook de hidden track Lil' Irene, origineel van The Paladins uit 1994... in één woord: Gaaf! Je hoort the Paladins gewoon, maar nee, het zijn de Belgische equivalenten, wat een drive: right from the heart !

Is er dan helemaal geen wanklank op deze CD te bekennen? Jawel, track 14: het naar hun eigen naam verwijzende Paralyzed dat ik kwalificeer als een vergissing voor deze CD, en eigenlijk geen bespreking behoeft in een rock 'n' roll magazine! De layout van de CD kan me daarentegen heel erg bekoren met een schitterende afbeelding van het gebruikte instrumentarium in een galactische omgeving (de groep staat bescheiden aan de binnenkant van de CD-Iayout afgebeeld). Kan dat schitterend zijn, een afbeelding van instrumenten? Ja, dat kan! Geloof je me niet, koop dan deze demo-CD en overtuig jezelf. De sound van de CD vult in ieder geval al sinds enige tijd de ether van mijn kamer, kortom een CD om te hebben! Als je van de Paladins houdt, hou je ook van the Paralyzers ! Een zeer geslaagde CD, en wellicht dat Let's Talk About Us een beter wervende titel was geweest voor deze CD! Laat je paralyzen en surf naar http://www.paralyzers.be

(Henri Smeets)

Bron : Boppin' Around, uitgave 51, juni 2003