THE PARALYZERS - CD 2002

Wat tegenwoordig erg opvalt is, dat bij het opentrekken van een doosje demo’s het viagragehalte zeer hoog ligt (zie de hoesjes).  Het doet ons een beetje denken aan het liedje van Katastroof: “Billen en borsten bloot”.  Het lijkt wel een reklamespot voor zuivelproducten en/of vleeswaren.  Omdat wij op zoek zijn naar muziek valt de hoes van de Paralyzers bij ons in de smaak: de foto, met daarop de gebruikte instrumenten, geeft ons al een beeld van de muzikale intenties.  Het zal Rock & Roll / Rockabilly worden.  Het is fijn aan de buitenkant te zien wat het product inhoudt.  Met mensen heb je dat probleem ook meer dan eens.

‘Recht voor de raap/eerlijk’ dat is onze leuze.

Deze promo-CD van de Paralyzers bevat nummers uit een tijdsperiode van 40 jaar, namelijk van 1956 tot 1996.  Enkele nummers liggen ons nauw aan het hart, daarom zijn er bij het snel openprutsen van het doosje losvliegende plastieksplinters gemeld.

Openingsnummer Two Time Boogie (Studebaker John) laat ons een stevig stemgeluid horen.  Dit komt uit het strottenhoofd van Olaf Marx.  Een droge ritmesectie (stevig) en de eenvoud van het gitaarwerk (Chris Lowet) sieren het nummer.  Het volgende nummer Move On Down The Line (Holly) geeft ons dezelfde klankkleur.  Dit waren twee verschillende stijlen, maar consequent dezelfde sound houden is, volgens ons, zoals het moet.  Een groep moet een herkenbare sound hebben (niet met de P.O.D. voor elk nummer een nieuwe sound zoeken).  Deze groep heeft zijn sound.

Over naar een nummer dat ons bekend is van Jerry Lee Lewis en ooit grijs gespeeld werd door Guy Mortier (’61) op de radio: Let’s Talk About Us.  Het pianowerk wordt goed opgevangen door de gehele aanpak van het nummer.  Dan één van onze favoriete Cochran-nummers : Something Else.  De band houdt zich (wijs genoeg) aan het origineel concept.  Immers: “don’t mess with Eddie”.  Voor ons onbekend, maar vertrouwd klinkend in de oren is Time To Rock.  Dit is een nummer, rijp voor een Tarantino-film.

Dixie Fried (Carl Perkins) wordt meer gebonden gespeeld en krijgt als het ware een facelift.  Dark Night (Dave Alvin/the Blasters) is een goede versie, maar wij dromen nog altijd van de Combo Killers-versie, daar rook je de moerassen.   C. C.  Adcock, Texaans gitarist, wordt hier geciteerd met Couchemar.   Nervous Breakdown (Cochran) begeeft zich weer op ons favoriete terrein.  Met extra soundinbreng van de gitarist.

Het kwaliteitsgehalte houdt aan, maar Paralyzed van Kim Wilson maakt dat er geen 100% maar 95% op de beoordeling staat.  Voor ons was ‘Paralyzed’ van Elvis (’56) hier beter tot zijn recht gekomen, maar wij kunnen, ook al eens, verkeerd zijn.

Een live optreden indachtig, raden we de liefhebbers van het genre aan, hun ‘Blue Suede Shoes’ aan te trekken vooraleer zich uit de gewrichten te rocken.  De hoes had gelijk: “Keep on rockin’.

Eddy "D" de Saeger

Bron : Mojo Blues okt-nov-dec 2002