Ter afsluiting van hun derde seizoen, beklemtoonde Move 2 Blues hun doelstelling: het promoten van de Belgische blues en het afficheren van degelijke buitenlandse acts. Ze koppelden onze eigen Paralyzers aan de Texaanse gitaarwervelwind Jim Suhler. Mede door The Paralyzers profileert België zich hoe langer hoe meer als thuisbasis van de betere ambiancebands. Hun op rock-’n-roll en stevige R&B gebaseerde maar door de rauwe molen gedraaide set, stond bol van verwijzingen naar de gloriedagen van Eddie Cochran, Buddy Holly en zelfs de jonge John Fogerty.

Als ik voor één artiest binnen het bluesrockgenre respect kan opbrengen, is het wel voor het Texaanse gitaar- en slidewonder Jim Suhler. Deze bezige bij houdt ondanks het overvloedig soleren het hoofd bij de les. Hij houdt het boeiend en strandt niet in inspiratieloze notenneukerij. Toen wij vóór het concert polsten naar zijn bezigheden, antwoordde de sympathieke Suhler: “Dat ik druk bezig ben, mag je wel zeggen. Naast mijn job als gitarist bij George Thorogood, run ik nog mijn eigen Monkey Beat en dáárnaast heb ik zopas een akoestische cd opgenomen met minder bekend materiaal van o.a. Leroy Carr en Leadbelly. De cd is afgemixt, er moet enkel nog een label gevonden worden die het kleinood wil uitbrengen, en ik hoop dat jullie ze nog dit jaar te horen krijgen".Op onze vraag waarom die plotse ommezwaai naar het akoestische werk, repliceerde Jim: “Wel, zoals je weet, ben ik opgegroeid met muziek van The Beatles, The Allman Brothers, Jimi Hendrix en Freddie King. Ik heb het altijd een eer gevonden om met Thorogood te mogen werken, en bovendien vind ik het uitermate plezant dat ik, met Monkey Beat mijn eigen ding kan doen. Maar hoe verder ik terugging naar de bluesroots, des te heviger groeide bij mij het verlangen om een akoestische cd met o.a. heel wat deltablues  op te nemen. Liefhebbers van de elektrische Suhler hoeven echter niet te treuren, want na deze tournee, neem ik vrijwel onmiddellijk een tweede live-cd op" (nvdr: zijn eerste live-cd was de in 2000 uitgebrachte “Live At Blue Cat Blues” samen met gitarist Alan Haynes).

En dat Suhler op scherp stond, was te merken. Samen met Jimmy Gordon (drums) en oudgediende Carlton Powell (bas) bracht hij voornamelijk het lichtere, rockerige, maar vooral voor het publiek herkenbare  werk uit zijn cd’s “Radio Mojo” en “Shake”. Nummers als “Snake Bit”, “Shake”, “Where Were You When The Lights Went Out” en “Doncha Hang Around My Door” blijken na al die jaren nog niets aan glans verloren te hebben. Meer zelfs, door Jim’s op maat gesneden, immer goed gedoseerd gitaarwerk, klinken ze live zelfs een stuk intenser. Het was dan ook geen wonder dat het publiek de band, na het obligate bisnummer, niet zomaar liet gaan. Om eens met een cliché te eindigen, de afwezigheden hadden ongelijk, al kijken wij toch ook nieuwsgierig uit naar het akoestische werk van deze gitaarheld.

Lambert Smits

(bron : website www.backtotheroots.be)