Press

Interview (2002)

door Paul Mouling

De leden van the Paralyzers: stel ze eens voor en welke voorgeschiedenis hebben deze mensen. En wie zijn als groep the Paralyzers, hoe lang bestaan jullie en welke wapenfeiten staan er op het palmares?

Paralyzers: Gitaar: Chris Lowet; Bas: Rudi Ponthier; Drums: Thierry Huygen; Zang: Olaf Marx

We hebben allemaal een verleden, in punk, in blues, maar dat is niet belangrijk, voor ons start de muzikale tijdrekening in 1994, toen the Paralyzers werden opgericht. Who the hell is interested in the rest ?

Wapenfeiten: we treden graag op, en we doen dat goed, al zeggen we het zelf (de mensen die ons zien en horen zeggen dat ook).

Voorprogramma’s van o.a. Jim Suhler, Memo Gonzalez, een zeer gesmaakt optreden op de HD Superrally in Hofstade 2002 waar we 3000 mensen uit de bol deden gaan, een demo die in Bluestown op Studio Brussel werd gedraaid en zeer goede kritieken meekreeg. En de optredens in België, Nederland en Luxemburg, waar we steeds het publiek meekrijgen, zelfs in de kleinste clubs!

The Paralyzers vinden “amateurmuzikant” geen vies woord. Ze hebben allemaal een fulltime job en meerdere hobbies. Muziek maken is daar één van. Begrijp ons niet verkeerd: muziek maken doen we het liefst van alles. Maar we koesteren geen van allen de ambitie om fulltime muzikant te worden: dit brengt mee dat we meer geduld moeten hebben, en we moeten met z’n allen overtuigd zijn van de nieuwe song(s) die we willen ‘Paralyzen’. Bij optredens en repetities willen we ons vooral amuseren.

Situeer jullie eens in het Belgische blues/roots/rockwereldje. Met welk genre zijn jullie bezig en wanneer en hoe is het allemaal begonnen?

Paralyzers: Wat wij brengen is door de variatie zeer moeilijk te omschrijven. We willen vooral gekend zijn als Rock’n' Roll band. Maar zelfs de beste rock’n' roll wordt saai als het daarbij blijft … Daarom putten we ook inspiratie uit andere neven- en subgenres om het voor onszelf boeiend en spannend te houden. We proberen graag dingen uit, maar ze moeten wel passen in de algemene Paralyzers-sound. Maar zelfs als het niet past, zorgen enkele repetities daar wel voor.

De band werd in 1994 opgericht. Er zou gerockt worden en liefst met onbekende covers. Er waren en er zijn genoeg bands die het zich gemakkelijk maken door enkel heel bekende ouwe hits te spelen: wij vinden dat balorkesten. Het geeft veel meer voldoening het publiek mee te krijgen met songs die ze duidelijk nooit eerder gehoord hebben dan met hits die iedereen uit het hoofd kent. Wij nemen ook wel eens een bekender nummer mee, maar dan omdat we dat zelf onweerstaanbaar goed vinden en niet omdat het toevallig ooit een hit was!!

Daarmee maken we het onszelf niet bepaald makkelijk: ‘onbekende’ of moeilijk in een vak te steken acts zoals de onze worden niet gemakkelijk op de affiche gezet.

Daarenboven heerst in Vlaanderen ook nog de ‘ons kent ons’ mentaliteit, waardoor bands die een onafhankelijk karakter willen behouden en weinig toegevingen willen doen (zoals wij) moeilijk aan de bak komen.

Jullie komen hier voor het eerst met een full demo CD. Wat verwachten jullie hiervan, ook naar optredens en organisatoren toe?

Paralyzers: We willen onze ‘onbekendheid’ opheffen, optredens in de wacht slepen, en onze fans iets tastbaars bieden (we zijn goede mensen!).

Neen, alle gekheid op een stokje, we willen de immer kritische concertorganisatoren duidelijk maken dat the Paralyzers op geen enkel groot podium misstaan!

Organisatoren, groot en klein, zowel in clubs als op festivals, zijn bang om onbekende acts te afficheren. Wij willen met deze CD bewijzen dat in het geval ‘Paralyzers’ deze vrees geheel ongegrond is. De CD klinkt bewust tegelijk redelijk ongepolijst en toch soms ‘braafjes’. Wat je hoort maken we live meer dan waar! Aan de opname werd, buiten de mixing uiteraard, achteraf niets meer veranderd of verdoezeld, geen overdubs: wat het is, is het! De verkoop van de CD (waardoor we net uit de kosten komen) loopt trouwens als een trein, en dan hebben we ze zelfs nog niet eens tijdens optredens kunnen promoten!

Waarom een demo CD met zoveel nummers en geen full CD? Velen luisteren bij een demo alleen naar de eerste twee nummers. De CD is zeer professioneel opgevat, is het dan niet spijtig van al dat werk?

Paralyzers: Wat ons betreft is dit een full CD, punt. De term ‘demo’ is er blijven aankleven omdat dat oorspronkelijk de bedoeling was, maar omdat alles zo vlot verliep, is het een echte full CD geworden. Wie twee nummers beluistert heeft zin in meer, zoveel is zeker. En spijtig van het werk is het niet, integendeel: de CD staat als een huis en kan ondanks de low budgetaanpak wedijveren met veel echt professionele produkties, zowel qua layout als qua muziek. Opmerkelijk als je nagaat dat alles (!) in slechts twee studiodagen werd opgenomen. Dat was alleen mogelijk omdat de Paralyzers zo goed op elkaar zijn afgestemd en omdat ze in een ontspannen sfeer van wederzijds vertrouwen samengewerkt hebben met mensen die hun sound kennen.

Zijn de nummers op de CD covers en/of eigen werk en is dit ook een beeld waar the Paralyzers voor staan ?

Paralyzers: Beter een goed gekozen cover met eigen inbreng dan een zogenaamd eigen nummer dat uit elkaar valt van gestolen licks en ontvreemde zanglijnen.

De Paralyzers staan uiteraard achter de nummerkeuze. Dit sluit echter niet uit dat de opvolger (en die komt er zeker!) uit een ander vaatje tapt. De Paralyzers blijven evolueren, trouwens 5 jaar geleden klonken de nummers nog helemaal anders.

Er liggen nog veel parels uit het rijke rock’n' roll (of beter: roots-) verleden te wachten om ‘geparalyzed’ te worden. Het plezier om van een oude song zelf iets te maken, ze te ontdoen van alle studiomanipulaties en ze te herleiden tot de pure basic met bas, drums en gitaar is voor ons evenwaardig aan de voldoening die we zouden vinden in het maken van een eigen nummer. Een bestaande song bewerken is meestal moeilijker en duurt soms langer dan een middelmatige eigen song brouwen, zoals soms gemakshalve gedaan wordt. Veel oude songs klinken heel gemakkelijk, tot je ze gaat ontrafelen en de complexiteit in struktuur en arrangement ervan ontdekt. Dàt blijft een uitdaging. Ook kan men door de soms minder goede opnamekwaliteit niet altijd alles horen: dan komt er een flink stuk creativiteit aan te pas, maar wàt een bevredigend gevoel geeft zo’n afgewerkte song!

Onze missie is: goeie eigen bewerkingen maken van songs die anders ten onrechte vergeten worden, vergeten zijn of vergeten blijven.

Wat zijn jullie toekomstperspectieven?

Paralyzers: Hopelijk stokoud worden, al was het maar om de mensen die ons niet kunnen aanhoren te koeioneren, nog lang en gelukkig de muziek maken waar we achter staan, en eindelijk eens de grotere festivals kunnen aandoen. Op de verlanglijst staan zeker ook nog mooie voorprogramma’s van roots- en rock’n rollhelden.

De echte blues kent een terugval, we staan voor veel vernieuwing, of noemen we het allemaal roots. Wat is jullie mening hieromtrent?

Paralyzers: Ook de Paralyzers hebben wortels in de bluesscene en we beluisteren nog met veel bewondering sommige bluesbands, maar het zelf constant spelen, neen daar hebben we geen zin meer in. De terugval van de zgn. ‘echte’ blues ligt in de blues zelf en de stereotiepe, oersaaie manier waarop ze de laatste jaren door sommige bands gebracht werd en nog wordt. Traag twaalfmatengeneuzel met steeds weer dezelfde terugkerende licks waarbij men elke minimale toon- of ritmewijziging minuten van tevoren kan voorspellen: het kan niet anders of het publiek wordt dat moe. De Paralyzers beperken zich niet tot één genre, want goeie roots ondergaat invloeden vanuit blues, rock’n roll, swing, country, rockabilly, jazz, psychobilly en noem maar op. Niets is zo saai als een groep die slechts één enkel genre bestrijkt als zogenaamde ‘echten’ of ‘puristen’. De bands die wij goed vinden beperken zich ook niet tot één kunstje, maar gaan creatief om met oude en nieuwe invloeden en verschillende stijlen. Meejammen met the Paralyzers kan niemand, daarvoor zijn de nummers te gevarieerd.

Wat zouden jullie hier nog willen aan toevoegen, wat we onze lezers niet mogen onthouden?

Paralyzers: Take us or leave us! If we’re too loud, you’re too old!
Aan de organisatoren: boek ons! Aan alle anderen: zoek ons! Bezoek de enige echte onvolprezen Paralyzers website.

Bedankt voor dit gesprek en nog veel succes in de toekomst.

Paul Mouling - Mojo Blues okt-nov-dec 2002

Back to top